Nieuw Zeeland - South Island (3)

Terug in Christchurch. Val weer binnen bij Pieter om even uit te blazen. Met Shouna (Pieter's vriendin = kiwi) brainstorm ik de komende dagen over wat boom-opties. Mijn eerste vraag toen ik hier aankwam was nl. waar zijn al die bomen naar toe? Wie weet komt het ooit nog tot een ngo?

Een paar daagjes rust had me goed gedaan, het weer was ook wat verbeterd en ik terug op pad. Verder naar het Noorden langs de Oost-Kust. Rotorua intrigeerde me daar verschillende mensen al met hun foto's waren komen tonen waarop duikende walvissen, orkas en een groep dolfijnen stond. Ik wou ook zo'n foto. Een prachtige baan langs de kust bracht me al in contact met de groep dolfijnen die vrij dichtbij zwommen en sprongen. Minder goed nieuws in Rotorua was dat de boottochten gecancelled waren omdat de walvissen te veraf waren. Jammer. Maar verschillende zeehondcolonies langs de weg fleurden me op. Kleine dartelende zeehondjes die er spelen, leuk zicht.
Ik rij verder Noordwaarts naar het Abel Tasman Park. Hier heeft Abel Tasman, de Nederlandse ontdekkingsvaarder voor het eerst Nieuw Zeeland aangedaan, maar is hier na een kleine encounter met de Maouri snel weer vertrokken (hij hoorde hun strijdhoorn en dacht dat het een welkomstdeuntje was en antwoorde op de klaroen wat voor de Maouri zoveel betekende als oorlog). Het park heeft goudgele stranden en dichtbegroeide heuvelruggen. Ik trek er met een kayak langs. Dit is niet altijd even makkelijk daar de golven dikwijls over de kayak heenspoelen.
Ik kampeer weer in een afgelegen plaatsje, maar kan geen oog dicthdoen door de verschillende possums die tegen elkaar op staan te roepen.
Na mijn Tasmaans avontuurtje doe ik de Queen Charlotte Sounds aan voor een lazy Sunday. De Sounds hebben iets weg van Denemarken zoals mijn vader al verschillende keren opmerkte. Uit de Sounds vertrekt ook de Ferry boot naar Wellington. Auto onderin het ruim en dan op het zondek van het uitzicht genieten (het was even stress in de octhend toen bleek dat ik de verkeerde ferry had geboekt: Wellington - Picton in plaats van andersom, maar het kwam allemaal nog goed).
In de tussentijd had ik een interview met No Drugs No Dope, wie zin heeft kan het nalezen:

Nieuw Zeeland - South Island (2)

Na Mt. Cook reisde ik naar het zuiden af. Maar voordat ik echt de baan opging moest ik toch nog even een zweefvlucht gehad hebben. Na vele jaren in het Belgisch luchtruim te hebben geploeterd wou ik nu toch eens in de bergen mijn zweefvliegkunsten uitproberen. Naast thermiekvliegen op een heuvelflank kan je hier in de "wave" proberen geraken, dat is de wind die zich opbouwt achter een bergrug en die je tot op zeer grote hoogte kan brengen.

Na mijn vliegtochtje rij ik verder Zuidwaarts, tot in Te Anau - Fiordland van Nieuw Zeeland. Ik ga hier de Routeburn track lopen, een track dat me door drie soorten landschap brengt: mossig woud, bergland en droog woud. Begeleid door de vele vogeltjes onderweg loop ik het traject in 3 dagen af en kom zo langs enkele prachtige views.

Na de treck (ze noemen dat hier tramping) zak ik verder af naar Milford Sound, een fiord met een paar prachtige watervallen. De fiord staat momenteel in de ranglijst om opgenomen te worden als werelderfgoed. Normaal gezien zou ik een kayaktocht maken, maar doordat de wind zodanig sterk was is het last-minute een boottochtje geworden. Misschien beter zo, het water is me iets te koud om te zwemmen indien ik zou kapseizen. In de fiord waren ook vele zeehonden aan het zonnen. De wind zorgde op zijn beurt voor enkele spectaculaire watervallen: de watervallen werden omhooggeblazen en raakten nooit de grond.

De weg naar Milford Sound is al een bezienswaardigheid op zich. Ik denk dan ook dat ik mijn mooiste kampeersite gevonden heb ooit, lake Gunn; tentje opgezet in het moswoud en dat met uitzicht op het meer, bergen in spiegelbeeld - prachtig

Na Milford gaat het weer Noordwaards. Langs Wanaka door de Haast Pas naar de Westkust. Daar zijn nl. 2 reusachtige gletshers die mijn bezoek waard zijn: de Fox en Franz Jozef Glaciers. Het meest opmerkelijke bij de gletsjers zijn de bordjes die aanduiden waar de gletsjer was in 1750, in 1935 en dan nu... het gaat steeds sneller. Bij de Frans Jozef gletsjer tracht ik tot bij de ijsmuur zelf te komen, en dat levert me enkele toffe kiekjes op en twee bevroren handjes.

Maar mijn weg gaat natuurlijk door. Voordat ik terug Pieter ga bezoeken rij ik door Arthur's pass (genoemd naar Arthur, die destijds door de Maouri was ontvoerd en dat was dan ook de eerste keer dat een blanke doorhad dat er een weg was van Oost naar West doorheen de bergenmuur) om wat te boulderen bij de Castle hills, een krijtsteenrots die op beeldhouwwerken van de Maouri lijken in plaats van op een creatie van de natuur. Nieuw Zeeland bevalt me echt wel, het is zoals doorheen een reusachtig themapark te rijden waar je beslist welke site of attractie je gaat doen - even langs de infostand en dan weer op pad.

Nieuw Zeeland - intermezzo

Nieuw zeeland is voor velen nog steeds onbekend terein. Daarom even een kort intermezzo. De Hollanders gaven het zeker de naam, maar ze waren zeker niet de eersten hier. De Polynesiers waren hier veel voor hen, en bleven hier na hun ontdekking om zo de native NZ's te worden.

Lang voor de Mauri moet Nieuw Zeeland een vogel paradijs geweest zijn. Geen enkel zoogdier (buiten walvis of flipper) maakte het tot hier. Je had dan ook vogels hier vele malen groter als de stuisvogels (Moas), vliegen konden ze niet, dat was immers niet nodig doordat ze niet werden bejaagd (buiten enkele arends na, tevens vele malen groter dan wat we nu kennen).

En toen kwam de Mauri. Het was voor hen een feestmaal hier: vele Moas werden hier neergespeerd tot er geen enkele overbleef. Ze brachten ook een rat mee, maar dat was dan ook het enige zoogdier dat hier huisde.

Toen vele jaren later de Europese ontdekkingsvaarders hier langskwamen was NZ nog steeds het vogelparadijs. Maar de Mauri moesten plaatsmaken voor de blanke boeren, en dat ging niet zonder slag of stoot; de Mauri is een krijgervolk en dat hebben de eerste settlers geweten. Maar zoals bij de meeste veroveringen zijn het de microben die het werk doen, ook hier, en bovendien werd een hele musket oorlog uitgevochten tussen de stammen onderling (de Europeanen introduceerden musketten bij de stammen die ze gebruikten om oude rekeningen te vereffenen... een genocide als gevolg, die zich als een golf van Noord naar Zuid over het eiland bewoog) . De Europeanen brachten ook een heel resum zoogdieren mee, waaronder enkele die nu een plaag zijn (konijnen, wezels, marmotten en de possum kat uit Australie). Gevolg: groot probleem voor de fauna en flora die helemaal niet afgestemt zijn op predators. En dat is te zien in de vogelpopulatie. Nu worden grote campagnes opgezet tegen wezels, marmotten en possums daar zij de eieren en vogels opeten. Je ziet, het kan ook verkeren in het paradijs. Maar laat ik toch over een ding duidelijk zijn, het land is echt zo verbazend mooi als de thema shots in de films die hier werden gedraaid!

Nieuw Zeeland - South Island

Nieuw Zeeland, land van The Lord of the Rings, gekend om zijn prachtige natuur. Mijn reis doorheen het land zal me dan ook voornamelijk langs natuur brengen. De steden zijn vrij jong. Vanuit de vlieger heeft het meer iets weg van suburbia. Je hebt er wijk naast wijk gebouwd, iedereen met een klein tuintje en alles in het nette, karakterloze vierkante stratenpatroon.
Ik kom aan te Christchurch, waar ik afspraak heb met Pieter, een oude Delftgenoot die hier verzeild is geraakt. Maar lang blijf ik er niet. Er is te veel om te ontdekken om in Christchurch te blijven. Met een auto rij ik eerst naar Akaroa, aan de rand van wat duizend jaar geleden een vulkaan moet zijn geweest, om dan mijn echte expeditie te beginnen verder zuidwaarts.
Van het turquoise Lake Takepo naar Queenstown, wereldhoofdstad voor extreme sports. En toen ik voorbij een brug reed vanwaar men bunji sprongen maakte, kon ik het niet laten... mijn eerste bunji jump was een feit. Het moment van adrenaline is niet zozeer het vallen, wel de seconde dat je op het springplankje staat en naar beneden kijkt en je je realiseert dat het wel heel diep is... Maar er is geen weg terug (jumps are not refundable), je wordt rustig begeleid en 3,2,1 go! Vrije val, tot je net met je vingertoppen het water aanraakt.
Van Queenstown rij ik naar Mt Cook. Het is een beetje op mijn stappen terugkeren, maar ik heb afgesproken met Pieter om wat te gaan trekken naast de gletchers. We waren eerst van plan de Ball pass te doen, maar die bleek zelfs zo gevaarlijk te zijn dat de overheid ze heeft gesloten, dus hielden we het op wat dagtochtjes in de gietende regen. Ook leuk natuurlijk. Je hebt hier verschillende gletchers die in de valei uitmonden. De Hooker Glacier, de Tasman Glacier, de Ball Glacier,... De Tasman glacier is zelfs de grootste van de wereld, maar ook deze is in een sneltempo aan het wegsmelten. Verschillende brokken ijs drijven in het meertje dat zich heeft gevormd voor de gletsher. Paaltjes duiden aan waar het niveau tien jaar geleden was, ...
Na onze doorweekte excurties nabij Mt Cook zakken we af naar Twizel, lager gelegen in de vallei. En waarempel: zon! Als we de volgende dag belissen om een zwem te doen in het meer gebeurt wel iets heel onverwacht. Een Kiwi (Nieuw-Zeelander) stopt om wat te vissen en vraagt ons of we een tochtje willen maken met zijn boot. We zeggen natuurlijk geen nee. Bleek de boot niet zomaar een bootje, maar een jetboat, en de man in kwestie een van de beste jetboat piloten. Hadden we daar even de rit van ons leven. De man stuurde de boot behendig dicht tegen de kant aan om dan full throttle het stuur om te gooien... Pfff en dan zeggen dat er mensen voor dit betalen.

Australia - Brisbane, Sydney & the blue mountains

Na ons tochtje naar Fraser Island, hebben we nog even tijd om Brisbane City te bekijken. Het toffe aan Brisbane is dat er te midden van de stad een kunstmatig strand is aangelegd (dat is dus niet in de rivier, maar met een eigen zwembad). Je ligt dan te zonnen met zicht op de andere oever van de rivier met zijn torenhoge gebouwen. Je ziet er dan ook zakenlui die hun kostuum op het strand gooien en een zwemmetje komen doen.
Van Brisbane gaan we terug naar Sydney. We hadden nog steeds niet Sydney-by-night gezien, dus dat werd nu eens tijd. Een zwoele avond leidde ons naar Mrs Macquiries park, vanwaar we het beste zicht hebben op de opera en de Harbour Bridge. Het toeval wilde net dat het open-air theater net een film aan het draaien waren, we zetten ons als zovelen ergens op de heuvel, om zo tussen de bomen een gratis filmpje mee te kunnen pikken. Ik moet er bij vertellen dat het veel meel charme heeft zo een film te zien als ergens beneden op een betaalstoel. Hier is er echte ambiance. Na de film nog even onze by-night kiekjes.
De volgende dag gaan we naar de Blue Mountains. Dit is een nationaal park even buiten Sydney. De gids die ons er naar toe brengt is niet te schatten. Een kerel die niet kan zwijgen en continu grapjes ligt te maken, waardoor we met kramp in de buik en tranen in de ogen de kangaroos gaan bezichtigen. Een wandeltocht brengt ons langs adembenemde watervallen en uiteindelijk krijgen we de 3 Sisters (3 bergen uit het masief) te zien. We keren terug naar de bus met de steilste funicular. Deze is zo steil dat je op een gegeven moment het gevoel hebt in een lift te zitten ipv een treintje. We sluiten de trip af met een bezoekje aan het Sydney Olympic parc, de overblijfselen van de olympische spelen hier in 2000.
Terug in Sydney vieren Patricia en ik onze laatste dag Australia. De volgende dag vliegen we uit. Zij terug naar Belgie, ik naar Nieuw Zeeland.

Australia - travelling the ozzy way...

...of misschien toch net iets minder?

Travelling the Ozzy style betekent dat je met een camper rondtrekt en verschillende stops aandoet. Het land is desdanig groot dat je hier op eigen vervoer moet rekenen. Horden Australiers reizen door hun eigen land op deze manier. Lijkt me ook leuk, toch? Zeker nu dat Patricia me is komen opzoeken om even samen met me rond te trekken leek me dit ideaal om het land te verkennen. Vertrekpunt: Sydney, waar ik ondertussen ben aanbeland en waar ik Rendez-vous had met Patricia. De stad zelf straalt zoveel magie als men zegt: je hebt de haven met de imposante Harbour bridge, en wat verder de Sydney Opera House. Ferries vertrekken van de Circular Quay naar de stranden waar surfers zich kunnen uitleven - slechts 20minuten van je kantoor dus. Sydney is zo veel meer posh dan Melbourne, maar dat is nu net wat de stad maakt:UGG boots, Gucci wear etc overal, en daarna paraderen door de straten.

Maar terug naar de trip, met de campervan dus. Zogezegd zo gedaan, alles gepakt in de camper en en-route. This is Ozzy style... of misschien net dat iets minder toen ik de camper tegen een brug parkeerde en we dus last-minute change-in-plans met de vlieger naar Brisbane vlogen om Fraser Island te gaan bezoeken. Klein akkefietje met de camper dus... Maar daar willen we niet aan denken, tijd voor zon aan de Sunshine coast, want zo noemt de kust naast Brisbane. Maar uitgerekend nu valt er in dit deel van Australia (waar men reeds vijf jaar te kampen heeft met droogte) regen. Het is eens iets anders. We verkennen Brisbane dan maar al zingend in de regen, om dan op expeditie te vertrekken naar Fraser Island.

Fraser island, het grootste zandeiland ter wereld, ligt op enkele uren van Brisbane (in Austrlische termen is dat dus om de hoek) en volgens de weerberichten was het er mooi weer. We verkennen het eiland met een 4x4 truck. Van de stranden aan lake Mc Kinzie en de 75 miles beach naar het wrak van de Maheno en de hoge zandduinen aan de tip om dan in de Champagne pools te schuimbaden. In de zee zwemmen is niet echt een optie, haaien en kwallen heersen hier de zee. Het eiland is echt uniek: het word gevormd door de elementen: zand spoelt aan, wordt wegge-erodeerd en zo is het eiland steeds in beweging. Maar daar voel je natuurlijk niets van :).

Australia - bushfires

Het heeft ondertussen de wereldpers gehaald: bushfires in Australia. Ik vernoemde het in de vorige post even: de branden nabij Churchill, de plaats waar ik verbleef. Toen ik de plaats verliet leken de bosbranden onder controle.

Niets was minder waar. Toen ik mijn weg via Melbourne naar Sydney had gemaakt was de wind ondertussen gedraaid en had de vuren aangewakkerd. Tevens, waren naast Churchill ook andere grote branden begonnen. Brandweerlui waren druk in de weer om overal de branden onder controle te krijgen, maar de wind werkte niet echt mee, een inferno tot gevolg. Het straatbeeld van Chruchill zag er dan ook zo uit:


De temperaturen zijn ondertussen gedaald en steeds meer branden zijn onder controle, de schade is amper te overzien. Nu is de grote klopjacht begonnen naar de daders....