Australia - Brisbane, Sydney & the blue mountains

Na ons tochtje naar Fraser Island, hebben we nog even tijd om Brisbane City te bekijken. Het toffe aan Brisbane is dat er te midden van de stad een kunstmatig strand is aangelegd (dat is dus niet in de rivier, maar met een eigen zwembad). Je ligt dan te zonnen met zicht op de andere oever van de rivier met zijn torenhoge gebouwen. Je ziet er dan ook zakenlui die hun kostuum op het strand gooien en een zwemmetje komen doen.
Van Brisbane gaan we terug naar Sydney. We hadden nog steeds niet Sydney-by-night gezien, dus dat werd nu eens tijd. Een zwoele avond leidde ons naar Mrs Macquiries park, vanwaar we het beste zicht hebben op de opera en de Harbour Bridge. Het toeval wilde net dat het open-air theater net een film aan het draaien waren, we zetten ons als zovelen ergens op de heuvel, om zo tussen de bomen een gratis filmpje mee te kunnen pikken. Ik moet er bij vertellen dat het veel meel charme heeft zo een film te zien als ergens beneden op een betaalstoel. Hier is er echte ambiance. Na de film nog even onze by-night kiekjes.
De volgende dag gaan we naar de Blue Mountains. Dit is een nationaal park even buiten Sydney. De gids die ons er naar toe brengt is niet te schatten. Een kerel die niet kan zwijgen en continu grapjes ligt te maken, waardoor we met kramp in de buik en tranen in de ogen de kangaroos gaan bezichtigen. Een wandeltocht brengt ons langs adembenemde watervallen en uiteindelijk krijgen we de 3 Sisters (3 bergen uit het masief) te zien. We keren terug naar de bus met de steilste funicular. Deze is zo steil dat je op een gegeven moment het gevoel hebt in een lift te zitten ipv een treintje. We sluiten de trip af met een bezoekje aan het Sydney Olympic parc, de overblijfselen van de olympische spelen hier in 2000.
Terug in Sydney vieren Patricia en ik onze laatste dag Australia. De volgende dag vliegen we uit. Zij terug naar Belgie, ik naar Nieuw Zeeland.

Australia - travelling the ozzy way...

...of misschien toch net iets minder?

Travelling the Ozzy style betekent dat je met een camper rondtrekt en verschillende stops aandoet. Het land is desdanig groot dat je hier op eigen vervoer moet rekenen. Horden Australiers reizen door hun eigen land op deze manier. Lijkt me ook leuk, toch? Zeker nu dat Patricia me is komen opzoeken om even samen met me rond te trekken leek me dit ideaal om het land te verkennen. Vertrekpunt: Sydney, waar ik ondertussen ben aanbeland en waar ik Rendez-vous had met Patricia. De stad zelf straalt zoveel magie als men zegt: je hebt de haven met de imposante Harbour bridge, en wat verder de Sydney Opera House. Ferries vertrekken van de Circular Quay naar de stranden waar surfers zich kunnen uitleven - slechts 20minuten van je kantoor dus. Sydney is zo veel meer posh dan Melbourne, maar dat is nu net wat de stad maakt:UGG boots, Gucci wear etc overal, en daarna paraderen door de straten.

Maar terug naar de trip, met de campervan dus. Zogezegd zo gedaan, alles gepakt in de camper en en-route. This is Ozzy style... of misschien net dat iets minder toen ik de camper tegen een brug parkeerde en we dus last-minute change-in-plans met de vlieger naar Brisbane vlogen om Fraser Island te gaan bezoeken. Klein akkefietje met de camper dus... Maar daar willen we niet aan denken, tijd voor zon aan de Sunshine coast, want zo noemt de kust naast Brisbane. Maar uitgerekend nu valt er in dit deel van Australia (waar men reeds vijf jaar te kampen heeft met droogte) regen. Het is eens iets anders. We verkennen Brisbane dan maar al zingend in de regen, om dan op expeditie te vertrekken naar Fraser Island.

Fraser island, het grootste zandeiland ter wereld, ligt op enkele uren van Brisbane (in Austrlische termen is dat dus om de hoek) en volgens de weerberichten was het er mooi weer. We verkennen het eiland met een 4x4 truck. Van de stranden aan lake Mc Kinzie en de 75 miles beach naar het wrak van de Maheno en de hoge zandduinen aan de tip om dan in de Champagne pools te schuimbaden. In de zee zwemmen is niet echt een optie, haaien en kwallen heersen hier de zee. Het eiland is echt uniek: het word gevormd door de elementen: zand spoelt aan, wordt wegge-erodeerd en zo is het eiland steeds in beweging. Maar daar voel je natuurlijk niets van :).

Australia - bushfires

Het heeft ondertussen de wereldpers gehaald: bushfires in Australia. Ik vernoemde het in de vorige post even: de branden nabij Churchill, de plaats waar ik verbleef. Toen ik de plaats verliet leken de bosbranden onder controle.

Niets was minder waar. Toen ik mijn weg via Melbourne naar Sydney had gemaakt was de wind ondertussen gedraaid en had de vuren aangewakkerd. Tevens, waren naast Churchill ook andere grote branden begonnen. Brandweerlui waren druk in de weer om overal de branden onder controle te krijgen, maar de wind werkte niet echt mee, een inferno tot gevolg. Het straatbeeld van Chruchill zag er dan ook zo uit:


De temperaturen zijn ondertussen gedaald en steeds meer branden zijn onder controle, de schade is amper te overzien. Nu is de grote klopjacht begonnen naar de daders....

Australia - Victoria

Om niet steeds ellelange dagen in trein of bus te zitten neem ik de vlieger van Alice Springs naar Melbourne. Ik ga op visite bij Jozef (een kozijn van mijn opa) in Churchill (150km uit Melbourne). Ik hoopte dat het zuiden wat meer verkoeling ging bieden dan de temperaturen midden in de woestijn... Jammer genoeg kom ik hier temidden van de heetste hittegolf ever in Australia. Het is hier nog harder puffen als naast Uluru: 43 C.
Met Jozef ga ik op excursie naar Phillip Island, we willen wat verkoeling vinden voor de enorme hitte. Op Phillip Island hopen we de zonnende zeeleeuwen te spotten, maar het blijkt te warm voor hen, dan maar een frisse duik in het water. Een idyllisch weggetje dat we 's ochtends namen is 's avonds afgesloten door 3 verschillende bushfires. Grote rookwolken stijgen op achter de heuveltoppen. De bushfires zelf waren gevaarlijk dichtbij! Slechts 10 km van waar ik verbleef. Vingers kruisen dat de wind niet draait, anders is het bbq-me.
Na wat in Churchill rond gehangen te hebben loop ik natuurlijk ook nog even langs Melbourne. Nadal klopte Federrer en de laatste restjes Zwisters druipen af, de spaniaarden zijn het nog aan het vieren. Ik kuier wat rond in Melbourne, wat een gezellig sfeertje uitstraalt. De stad is nog maar 150 jaar oud, maar de kleine steegjes ademen wel gezelligheid uit. Ik bezoek ook nog een oude Delftse maat, en op zijn appartement doen we een echte bbq, ozzy style. Het weer is ook wat koeler geworden, dus het is hier echt wel gezellig. Zo gezellig zelfs dat mijn ma en pa al vrezen dat ik hier ga blijven plakken....

Australia - outback (2)

Van Darwin neem ik de legendarische Ghan trein. De treinlijn verbindt Adelaide met Darwin, ik stap af in het midden van Australie: Alice springs. Midden in de woestijn een kleine oase maar toch nog ongeloofelijk heet.
Ik vertrek van daar op safari dieper to way outback. In een 4x4 truck rijd ik samen met een groepje andere avonturiers naar Uluru. Het is een flink stuk rijden dus het neemt het grootste deel van de dag in beslag. Onderweg een paar tussenstops, eentje ervan in een camel farm. Camels in Australia? Jawel, de eerste ontdekkingreizigers hadden een heel deel meegebracht omdat paarden de droogte van de woestijn niet konden doorstaan, kamelen wel (vandaar het logo van de Ghan trein: een ruiter op een kameel, daar zij de enigen waren die de woestijn door konden). En dan nog wel zo goed dat in het centrum van Australia horden wilde kamelen rondlopen. Enkele van de kamelen zijn nog te vinden in farms, lekker voor het vlees...
Maar goed, na de stop in de farm gaat onze toch door. Uit het raam turend is zo ver je kan zien vlakte. Echter ,deze tijd van het jaar is deze niet zo dor als men normaal gewend is: na vijf jaar droogte heeft overvloedige regenval het typische rode landschap omgetoverd in een groene zee. Het is eens iets anders natuurlijk. In de late namiddag (we waren vertrokken om 6u, dus reken maar uit hoe ver het rijden was) komen we aan in uluru. De rode berg die op elke Australische postkaart prijkt.
Volgens de Aboriginals is de rots ontstaan doordat twee jongelingen, die ver van huis op ontdekkingsreis waren gegaan (in vreemd terrein, waar ze dus volgens de aboriginal wetten niet mochten zijn) en zich in het vreemde land schuil hielden naast een waterpoel. En omdat ze zich daar verveelden stapelden ze wat modder op elkaar... tot, voila, die rode berg daar stond. Dan nog een hele boek aan verhalen om de gaten en spleten in de rots uit te leggen en dat alles maakt dat Uluru een van de meest heilige plaatsen is voor de Aboriginals. We maken een wandeling omheen de rots. Imposant is hij wel... Bij de juiste weersomstandigheden kan je op de berg klimmen maar dat is hieligschennis voor de Aboriginals, een gewetenskwestie voor Westerlingen (ze was .
De volgende dag gaan we naar de Kata Tjuta (de Olgas). Deze rotsformatie lijkt sterk op uluru, maar met alle respect voor het nationale monument van Australie, ik denk dat deze toch wat mooier is. Een wandeling door de vallei van de wind is dan ook nog adembenemender dan die rond de Uluru rock (de vliegen die rond je gezicht vliegen zo mogelijk nog adem benemender).
Na het wandelingetje in vliegenland rijden we door naar Kings creek. Ik maak er een helivluchtje over het land omdat ik nu toch de uitgestrektheid van dit land wou zien. En inderdaad, de valeien waarin we lopen zijn zo groot als de einder (en dat vanuit de helicopter). De boerderij vanwaar ik met de heli vertrek is groter als belgie (vandaar de heli), hun dichtste buurman woont op 3u rijden van hen. Vanuit de lucht zie je echt over wat voor afstanden we hier spreken. In de valei onderme lopen wilde paarden (ook geimporteerd door de settlers) rond van billabong naar waterhole.
Na een nachtje kamperen aan het kampvuur in de swag met een gezellige aussie muziek (ik kan het niet laten, dus de link staat hier onder).
Dag 3 van mijn expedite gaat naar King's Canyon. Een wandeling door het bergmassief geeft enkele verbazingwekkende kiekjes: de verloren stad, waarbij allemaal bijenkorfacthige rotsen zich voor je uitstrekken, rotsspleten etc. Nog een plonsje in the garden of eden - wel uitkijken voor de serpents (aboriginal legende die zegt dat in donkere poeltjes een slang zit. Iemand die te dicht bij het water komt wordt opgegeten... vrouwtjes die water moeten halen reppen zich dan ook uit de voeten als hun kan is gevuld. Dit verhaal had maar 1 doel: voorkomen dat de aboriginals in hun eigen drinkwater zouden zwemmen, en dat werkt, till white man came along).
Het zand is hier ook helrood. Ik wou wat meenemen als souvenier (maar daar ik niet zeker wist of dit zand ook heilig was zoals het uluru zand, waar je voor deze praktijk dus een ferme boete moet betalen, had ik het lumineuze idee het in het potje paprikapoeder te steken - niet traceerbaar toch?) maar daar iemand uit mijn groepje wat kruiden op zijn brood had gedaan, schoot er niet al te veel van mijn souvenier over - iemand een zandwish?

Waltzing Matilda -

Australia - Outback (1)

note (muziekje op de achtergrond? klik hieronder de muziek aan en geniet van wat didge tunes)

Met de vlieger van Perth naar Darwin, enkel om er (zoals al de Australiers me al lachend zeiden) in het regenseizoen aan te komen. Goed en slecht nieuws. Het goede nieuws: alles staat in bloei en je kan de natuur in zijn volle pracht zien; Bad news: van tijd tot tijd komt er een tropisch stormpje overwaaien, waardoor soms een baan wegspoelt... Als ik Litchfield en Kakedu national park bezoek is het dus net de uitdaging om op de verschillende sights te geraken. Verschillende wegen zijn overspoeld door de hevige regenval. Andere wegen zijn op eigen risico, als je er eenmaal over bent en het begint te regenen... zorg dan dat je kampeer materiaal bij hebt. Maar desondanks de weersconditities geraken we overal zonder veel problemen (we hebben een 4x4 truck, dus als er een baan blank staat geraken we er nog door).
Litchfield park is minder gekend doch heeft een prachtige natuur. Je vindt er termietenheuvels zo hoog als 6m, of je komt in landschappen met een soort platte platen (de zogenaamde magnetische termieten).
Het laatste park, Kakadu, is ook gekend als "Belonga Mick" de achtertuin van Krokodile Dundee in de gelijknamige film. En inderdaad, veel van de scenes uit de film zijn te herkennen als je door het park rijdt. Krokodillen zijn ook in volle getale aanwezig, en als we met een bootje op de Adelaide river varen komen enkele vervaarlijk dichtbij. Kroks richten zich ook ver uit het water om hun prooi te vangen. Even hengelen met een stukje vlees en hopla, een "kleintje"van drie meter richt zich op op een armlengt van mij...
Het meest geniale aan Kakedu vind ik de mijnconcessies. In het park zijn enkele uraniummijnen. Toen er protest kwam omdat deze te midden van een prachtig natuurpark liggen was het antwoord van de regering: nee, het park ligt rondom de mijn, de mijn ligt niet in het park... Dus technisch gezien ben ik er een aantal keren in en uit gereden.
Het park wordt nu volledig door aboriginals gerund, het is nl. een van de gebieden die terug gegeven zijn aan de aboriginals. Ze hebben hier vele heile plaatsen, waarvan we er enkele konden bezoeken. Deze plaatsen gingen van magische rotstekeningen, speciale rotsformaties tot daverende watervallen. In de poeltjes rond de watervallen kunnen we zwemmen, maar zoals het bord aangeeft, op eigen risico, je weet nooit waar onze kroks zijn (gelukkig zijn dit dan de zoetwaterkroks die niet zo gevaarlijk zijn als die van de Adelaide river)
In Darwin zelf loop ik wat rond. Het Kakadu park is net iets te groot om aboriginals tegen te komen (ze zijn nu rangers daar) maar in Darwin zie je er vele rondlopen. Eigenlijk is het wel triest als je deze aboriginals ziet: dronken mensen die rond proberen komen met hun kunstwerkjes en hier en daar om een dollar bedelen . Ik probeer een gesprek aan te knopen met een van de elders, maar buiten een ongeloofelijke dranklucht komt er niet meer uit als "I'm painting a rainbow serpent" en "can you spare me a dollar". Wat later (eigenlijk gedurende mijn volgend verhaal) begreep ik wat hier allemaal aan de hand was. Echter, ik wil hier even op door gaan, voordat je denkt dat hier elke aboriginal een alcoholicus is.
De Australische staat heeft een aantal jaren geleden dus een groot stuk land terug gegeven aan de aboriginals. Hier geld terug de aboriginal wet. Ze leven niet echt meer een nomadisch bestaan, maar proberen zo goed mogelijk aan hun cultuur vast te blijven houden. Diegenen die je in de straat ziet zijn diegenen die ofwel verstoten zijn, ofwel gevlucht zijn van de harde aboriginal wet (een van de regels overtreden betekent een speer in je been, en dat is nog een milde straf).
Ik doe een lokaal indigenous art centre aan om toch iets te kunnen doen voor de gemeenschap, ik kocht er een didgeridoo. Het geld gaat direct terug naar de gemeenschap. Ik sluit verder mijn dagen af in Darwin met een bezoek aan het lokale museum om nog wat prachtige aboriginal kunst te zien. Deze kunst zijn de bekende puntschilderijen. Weet je trouwens hoe oud deze dingen zijn? Wat zeg je, 20 000 jaar? nee, ze zijn van '72, de aboriginals begonnen er mee om de blanken te misleiden zodat ze de betekenis achter de kunst niet konden verstaan. En voila, een van de meest populaire kunststromingen was ontstaan.

Djembe Didgeridoo - Nature

Australia - (south) West Australia

Oh my god I can't believe it, I've never been this far away from home. Met dit streepje Kaizer Chiefs stap ik van de vlieger (hoewel ik de versie van Lilly Allen beter smaak, maar de remix is vast nog niet tot hier gekomen, ik geef hem hieronder toch even mee) in Perth.
Perth, opgepoetste stad aan de Westkust van Australia en zowat 40 graden warmer als Belgie, ben ik snel beu dus ik vertrek op missie naar het zuiden: Albany, Denmark en Walpole.
Het lijkt hier wat druk in Albany, als ik er 's avonds aankom is geen enkel hostal of GH vrij, ik zet mijn tent dan maar op naast een gerestaureerde ontdekkingsvaarder die daar staat te blinken in een parkje. Slapen doe ik niet al te veel: een half oog open en bij het minste geluid even checken of er niemand rondwandeld. Niet meer dan een paar rondhuppelende kangaroo's me dunkt. Het lijkt hier common practice te zijn je tent hier te zetten, tot mijn verbazing staat er wat verderop nog een tentje met wat wildkampeerders. Ik neem het van daar en loop riching Whaleworld. Ik doe beroep op een lift want in Australie ligt alles wat verder uiteen, al wandelend had ik er wss een dag over gedaan.
Whaleworld is de laatste walvisvaarder verwerkingsfabriek in Australie, of beter: was. Nu is het een museum waar de geschiedenis en de industrie (waar ik overigens weinig van af wist) wordt verteld. Je ziet er het dek waarop de wavlissen werden versneden, de ketels waar het vet in werd gesmolten, de silos,... Nog wat skeletten en zo verder. Luguber doch interessant.
Van Whaleworld neem ik terug een lift, ditmaal naar Denmark. Een Australische familie neemt me mee en ik krijg nog wat inside info over the Ozzy way. Eenmaal in Denmark doe ik een hostal. Een echt bed heb ik even nodig daar mijn laatste nacht wat slecht was. Een klein wandelingetje langs de bibbelmun track en dan schuilen voor een bui.
Van Denmark naar Walpole. Al liftend natuurlijk. Eerst een echte ruige australier in zijn jeep, daarna een moeder met kindje die me zelf even een gezellig strandje toonden waar zij en de familie kampeerden. Een plons en een paar liften verder stond ik in de Valley of the Giants, een soort tree top walk tussen bomen van meer dan 50 m hoog. Imposant.
Een laatste lift bracht me in Walpole. De familie die me een lift gaf was echt fantastisch: ik werd uitgenodigd voor avondeten, proefde al de wijnen die ze gekocht hadden (ter info: deze streek is de wijngaard van australie met wijnen als Tennants Creek, Margereth River, etc.) en kampeerde in hun tentenkamp. Echt gezellig. Na hun vertrek lieten ze me zelfs een flesje na.. geweldig toch?
Maar mijn excursie hier loopt ten einde. Ik neem na een paar daagjes Wibbelmun track (een van de meest fantastische wandelroutes die langs giant trees, door woodlands en alle landschappen hier gaat. Hem volledig aflopen zou 8 weken duren) de trein naar Perth. Deze streek kan me zeker terug verwachten, eindeloos mooi, maar er ligt nieuw avontuur voor me: Darwin!

Oh My God feat Lily Allen - Mark Ronson